ارزش واقعی یارانه؛ چرا مبلغ اسمی برای سنجش حمایت کافی نیست؟

مبلغ اسمی یارانه ممکن است در طول زمان ثابت بماند، اما آنچه برای خانوار اهمیت دارد کالا و خدمتی است که با آن می‌توان خرید. با افزایش سطح قیمت‌ها، قدرت خرید یک مبلغ ثابت کاهش پیدا می‌کند.

بنابراین ارزیابی کفایت حمایت باید «ارزش واقعی» را بسنجد و آن را به ترکیب سبد گروه هدف پیوند دهد.

سیاست حمایتی دو لایه جدا دارد: لایه اجرایی که درباره مبلغ، زمان و پوشش پرداخت است و لایه نتیجه که درباره رفاه، قدرت خرید و کاهش آسیب‌پذیری است. موفقیت در لایه اول شرط لازم است، اما به‌تنهایی نتیجه اجتماعی را اثبات نمی‌کند. به همین دلیل این خوشه شاخص‌های پرداخت را از شاخص‌های کفایت جدا نگه می‌دارد.

همچنین داده مشمولیت ماهیتی پویا دارد. تغییر اشتغال، درآمد، ترکیب خانوار و سطح قیمت‌ها می‌تواند وضعیت واقعی خانوار را تغییر دهد. یک نظام هدف‌گیری باید امکان بازبینی و اعتراض داشته باشد و کیفیت شناسایی را نیز به عنوان خروجی قابل ارزیابی ببیند.

کفایت حمایت به هدف برنامه بستگی دارد. اگر هدف امنیت غذایی باشد، مقایسه با هزینه خوراک ضروری مناسب‌تر از CPI کل است.

اگر هدف کاهش فقر درآمدی باشد، باید درآمد و خط فقر نیز در مدل وارد شوند.

برای استفاده تصمیمی، این بخش باید با سه سؤال همراه باشد: چه گروهی هدف است، چه نتیجه‌ای قرار است تغییر کند و هزینه هر واحد نتیجه چقدر است؟ صرف افزایش تعداد پرداخت یا بودجه بدون تعریف نتیجه، ارزیابی را به سنجش فعالیت محدود می‌کند. DSS باید از ابتدا شاخص نتیجه، تاریخ بازبینی و ریسک‌های خطای شناسایی یا فرسایش قدرت خرید را ثبت کند.